امروز برای ثبت نام پسرم در یکی از مدارس دولتی واقع در یک شهرک سازمانی در شهرمان مراجعه کردم. قبلا هم رفته بودم و گفته بودند امتیاز بندی است. شما یا باید ساکن این شهرک باشید یا همسر و یا خودتان شاغل در سازمان مربوطه باشید و برحسب دارا بودن هر کدام از شرایط امتیاز بندی و ثبت نام خواهید شد. از آنجایی که هنوز در این شهرک متبرکه ساکن نشده ایم تنها یک امتیاز وجود داشت که آن هم شاغل بودن همسر گرامی بنده بود در سازمان مربوطه. اما خب کسر امتیاز داشتیم. یکی از دوستان همسر گرامی ناظم مدرسه بودند که پس از دست به دامانی ایشان و خواهش و التماس آن جناب به درگاه حضرت مدیر مدرسه کاشف به عمل آمد آن جناب از سه کلاسی که باید برای پایه ی اول دبستان ثبت نام کند که احتمالا چیزی بین شصت تا هفتاد و پنج نفر باید باشد - تنها نام سی و پنج نفر را خواهد نوشت. بعدا در گوشی به همسرم گفته بود من اختیاراتی دارم که اگر وقت بی وقتی فرمانداری وکیلی به هر تقدیر آدم حسابی ای سفارشی بکند بتوانم دانش آموز جدید ثبت نام کنم. این طور آدمها هم معمولا کولر گازی موکت وسایل کمک آموزشی گرانقیمت یا لوازم مور نیاز دیگر مدرسه را خریداری می کنند. کولر گازی هم که مستحضر هستید در تابستانهای جهنمی اهواز حکم نفس دارد . بگذریم از اینکه آن سالهای نه چندان دور بچه های همسن و سال من و بزرگتر از من در کلاسهای بدون کولر که هیچ حتی بدون پنکه درس می خواندیم. فکر کنید که سال شصت و چهار و شصت و پنج در دبستانی که درس می خواندیم حتی کلاس کافی برای درس خواندن نبود. در یک کانتینر چهارده متری پنجاه دانش آموز باریک و کوتاه را چپان چپان می نشاندند کنار هم و معلم در فاصله ی نیم متری از چشم بچه ها مجبور بود روی تخته سیاه چیز بنویسد. هر دو هفته یک بار بچه های کلاس سوم به بالا را می بردند توی کانتینر ها که مثلا عدالت که چه عرض کنم لا اقل ظلم بالسویه را رعایت کنند.

داشتم از کولر گازی می گفتم که خیلی ها هنوز فکر میکنند با گاز کار می کند. در مورد این فقره عرض شود که کولر گازی وسیله ایست برقی، که مانند یخچال و فریزر با گازی مشابه گازهای سرد کننده ای که در لوله های سیاه عقبی دستگاه اقدام به سرد کردن هوای انواع مختلف جهنم می نماید. که البته انواع مختلف همین جهنم هم محل اختلاف فقها و علماست که کار نداریم، جهنم داغ داریم و جهنم با حرارت و شرجی و جهنم خفقان دار و جهنم خفقانی با کارآیی کشتار جمعی. که این کولرها فقط برای دو نوع اول جوابگو هستند. قیمت این کولرها هم بسته به قدرت موتور و مارک و نوعشان متفاوت است. از کولر سیصد هزار تومانی هست که از انواع قدیمی هستند که در پنجره ها نصب می شوند و کولرهای اسپلیت که از انواع با کلاس تر و گرانتر به حساب می آیند که گویا حدود یک میلیون وجه رایج مملکت پایتان آب خواهد خورد. که به هر تقدیر مبلغ گزافی است برای ثبت نام در مدرسه ی دولتی ای که خواه نا خواه در اواسط سال کیسه ی گدایی اش به سمت والدین دراز خواهد شد.

از قضا دوستی دارم که نه ساکن آن شهرک هستند نه خودشان یا همسرشان شاغل در آن سازمان فخیمه ی ملی شده ی لعنتی. مثل خانمهای با اعتماد به نفس با ایشان و همسرشان به دبستان مذکور رفتیم. قاطی مردمی که می آمدند و با اصرار می خواستند کودکشان را ثبت نام کنند و مدیر طاقچه بالا می گذاشت نایستادیم. شوهر دوستم نامه ای به مدیر داد و پسرش را ثبت نام کرد. اما چون من نامه ای نداشتم، چموشانه گفت نه خیر آقا نمی شود. بعد فکر می کنید چی شد؟ خودتان خوب می دانید، الان با لبخند موذیانه ای دارید میخوانید و میگویید خب گفتن داشت؟ راستش نه. حق با شماست. صحنه دقیقا همانست که می دانید. این دوست ما تلفنش را برداشت به کسی تلفن زد و جریان را گفت. از پشت تلفن کسی گفت: چی؟ ثبت نام نکرده؟ غلط کرده. 

ده دقیقه بعد من نامه ای در دستم بود که مدیر مدرسه را مثل موشی که رویش آب ریخته باشی وادار کرد نامه ی معرفی به مرکز سنجش کودکان به من بدهد. بدون درد سر و گفتن یک کلمه. نامه را باز کرد، خواند و با احترام و سلام و صلوات نامه ی مربوطه را دستم داد.

شوهر دوستم فروشنده ی شریفی است که بزرگترین و پر رونقترین فروشگاه این شهرک را اداره می کند. آدم مومن، مردمدار و شریف به معنی کامل کلمه. کسی که حرفش آنقدر برو دارد که نامه هایی از این دست را بدهند دستش و بگویند غلط میکند بهمانی که تمرد میکند مرتیکه!

از صبح در فکر فیلم خانواده ی پواسونار هستم و دیالوگی که به تمامی در خاطرم نیست و در مورد برندگی کارد یک خانواده ی شیرفروش حرف میزد. امروز روز کوچکی است و من همان آدم کوچک، دلم هم همانقدر کوچک است و آروز می کند کاش یک مغازه ی لبنیاتی داشتم. توی همین جهنم خفقان آور.  

شوخی کردم. کلا علاقمند که نیستم هیچ علاقه هم ندارم.

من به شما علاقمندم اما

۱)اگر اینقدر که  من به شما علاقمندم شما به من علاقمند بودید وبلاگم کلی بازدید کننده داشت مجموعه داستانم هم تا به حال به چاپ هشتم رسیده بود.

۲)اگر اینقدر که من به شما علاقمندم شما به من علاقمند بودید تا حالا صد دفعه به من پیشنهاد ازدواج داده بودید و من رد کرده بودم چون من خیلی وقت پیش ازدواج کرده ام و بزودی باید برای پسرم آستین بالا بزنم اما این کار را نمیکنم چون مخالف شرع و عرف است اگر هم با حسب اتفاق  آستینم را بالا بزنم اشکالی ندارد چون معمولا از این ساق دستها هست... دستم میکنم.(من به ساق دست با رنگهای مختلف و ترجیحا همرنگ با کیف و کفشم هم علاقمندم.)

۳)اگر اینقدر که من به چیز علاقمندم به کره و مربا هم علاقمند بودم حالا وزنم از اینی هم که هست بیشتر بود چون معمولا صبحانه فقط نان و چیز و گردو با چای شیرین دوست دارم که کالری اش از کره مربا کمتر است.

۴)اگر اینقدر که شما به وبگردی علاقمندید دنبال درس و مشق و کسب علم بودید تا الان در المپیادهای مختلف علمی و فرهنگی و ورزشی مقامهایی کسب میکردید که من قبلا کسب کردم . من قهرمان پاورلیفتینگ و دو میدانی و ریاضی و چیز جهان در پانزده سال اخیر بودم. میگید نه؟ آمارش هست مدارکش هم موجوده.

۵)اگر کلا شما به هر چیزی علاقمند بودید و کمی ذوق نشان می دادید ضریب علاقمندی مرا به مسائل مختلف حدس می زدید.   با حدس ضریب علاقمندی من در مورد علاقمندی های دیگر من  که حال چیزشان را ندارم  و ارسال پیامک  به شماره ی ستاد تبلیغاتی من  بطور رایگان در حزب من ثبت نام کنید. افراد حزب پس از انتخابات در اولویت برنامه های پرداخت وجوه نقدی قرار می گیرند.

انتخابات - پیتزا- آشپزی- داستان- چیز-مراجعه به مراکز خرید  - رنگ سبز- پیامک بازی- چیز- تعریف کردن لطیفه- وب نگاری و نت بازی--یه چیز دیگه - برخی از دوستان داستان نویس که یکی دو سال قبل برحسب اتفاق موفق به کسب چیز های زرین شده اند  و الان در نظر خودشان محلی از چیز دارند -دعوتی دادن و مهمان کردن اقوام و آشنایان- زیارت- سیاحت- مسافرت- چیزهای دیگه ای غیر از موارد بالا.

امشب دلم تنگ شده بود برای دستهای پیر و ضعیف بی بی جان که ده تابستان پیش  شبی با دف ضرب گرفته بود و برایم میخواند:

سرم ز بی کُلَهی آسمان کلاه من است               تمام دشت و بیابان وبال کار من است

                              دلبر جان اگر یار منی دِ بیا وگر یار دگری دِ برو

به بیستون که رسیدم گرفته بارانی                    اگر غلط نکنم اشک چشم فرهاد است

                             دلبر جان اگر یار منی دِ بیا وگر یار دگری دِ برو

چند روز قبل کسی خواب بی بی جان را دیده بود که مدام گریه میکرده و می گفته چرا بهار به فکرم نیست؟ نگاه کن ! این لباسهای یک ماهگی بهار است که نگه داشته ام... به بهار بگویید چرا به یادم نیست؟ 

بی بی جان تو  که لابد از آن بالاها وضع و حال  ما را می بینی که؟ پریشانی ول کن ما نیست. زیاد پیش نمی آید به یاد کسی بیفتیم از درد بی کلاهی. همانطوری که آن شب هم میخواندی. هنوز هم باد بارانهای بیستون را می آورد و من خیس اشکهای فرهادم ...  اما گهگاه که غافل می شوم به یاد همه تان هستم مطمئن باش بی بی جان.

نمایشگاه بین المللی کتاب ـ روز ـ داخلی

 ـ  اصغر؟ میگم... یه کتاب شعر بخرم؟

ـ اممم ... خب میخوای هم ... بخر.

ـ به نظرت چی بخرم؟

ـ اون پسره هست ته اون غرفه ...

ـ خب؟

ـ انگار شاعره ببین کتابش کدومه از خودش بخر.

نشر رَسش

سالن عمومی 

غرفه ۱۶/ راهروی ۲۲

سرويس: فرهنگ و ادب - كتاب نخستين مجموعه‌ي داستان بهاره اله‌بخش منتشر شد. به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) در اصفهان، اين مجموعه‌ي داستان با نام «خط ترمز روي گيجگاه زن» توسط نشر رسش به چاپ رسيده است. اين مجموعه شامل 10 داستان کوتاه از اين داستان‌نويس در بيست‌ودومين نمايشگاه بين‌المللي کتاب به مخاطبان ادبيات داستاني عرضه خواهد شد. تعدادي از داستان‌هاي کوتاه اله‌بخش در جايزه‌هاي ادبي برگزيده شده‌اند. انتهاي پيام

زمزمه های مرموزی در شهر جریان دارد. اما ملت همیشه در صحنه می دانند که همه شایعه است. اهواز که روی دریایی از ثروت به خواب فرو رفته است از محرومترین شهرهای  کشور نیست. کارکنان شرکت ملی نفت ایران از صد سال قبل تا کنون مطابق زحماتشان به حق و حقوق  خود رسیده و کاملا مطابق با حقوق همتایان خارجی شان که مشغول کار در همین مرز و بوم هستند حقوق دریافت می کنند. زمزمه های سیاه شایعه است.حقوقهای چند هزار دلاری کارکنان شرکتهای خارجی و نیمه دولتی نفتی شایعه است. اینکه اهواز و مناطق نفتی سهمی از درآمد نفتی ـکه با خون دل و از زمین آبا و اجدادی زیرپایشان استخراج می کنند ـ ندارند شایعه است. اینکه نفت در رگهای سنگهای زیر پای شما جریان دارد دلیل نمیشود که از درآمد نفت جاده و راه و اتوبان داشته باشید. نفت سرمایه ی کل کشور است. شایعه است که در اصفهان هر چند ماه یک بار پلهای رو گذر و زیر گذر مثل قارچ از نقشه ی شهر سر در می آورند و در تهران بهترین امکانات شهری در اختیار هموطنان است. شایعه است که اهواز کلان شهر بی در و پیکری است که فضای سبز متناسب با جمعیت گرما خورده و خسته و محرومش ندارد. شایعه است که شهرداری اهواز بودجه ای صرف مسائل فرهنگی شهروندان نمی کند. در این شهر هر چند وقت یک بار مسابقه ی بادبادکها برگزار می گردد. شایعات سیاه همه جا هست. وقتی در جاده های تنگ و باریک اهواز رانندگی میکنید به این شایعات فکر نکنید. متخصصان دکلهای نفت هم در همین جاده ها در رفت و آمدند که دکلها - یونیتها-لوله های انتقال نفت به پالایشگاهها مشکلی نداشته باشند. جان می کنند که نفت براحتی استخراج شده و به بهره برداری برسد ارز بیشتری به کشور وارد شده ماشین ایرانی بیشتر تولید شود و هموطنان به آسودگی به تولید مثل مشغول باشند. پس جای نگرانی نیست. با هر تصادف تنها ماشینها و افراد از بین می روند که به آسانی قابل جایگزینی هستند. آب کارون را از سرچشمه قطع کنید و به یزد و قم و اصفهان شهرهای خشکتر بفرستید.آسوده باشید مردم این شهر بدون هیچ چشمداشتی همه چیز را تحمل می کنند و به کمترین ها قانعند. پول نفت را بین شهرهای دیگر قسمت کنید اینها سرمایه ی کل کشور است و البته ما به درآمد نفتی متکی نیستیم و مسلما صادرات غیرنفتی نقش مهمی در اقتصاد کشور دارد. اینها همه شایعات سیاه است. به این مسائل فکر نکنید فقط مواظب جان و اموالتان باشید شهر نا امن است. مواظب ماشینهای سنگین هم باشید. شهری چون کلان شهر اهواز  هر چند جاده ی کمربندی ندارد اما خیلی چیزها دارد.کامیونها و تریلرهایی که از هیچ شهر دیگری اجازه ی عبور ندارندبا آخرین سرعت از کوچه کوچه ی این شهر می گذرند . همینطور تابستان دلپذیری دارد که  از راه می رسد و زمزمه های سیاه فقط یک شایعه است.

 جناب آقای مهندس فلان کارمند شماره ی بهمان

به پاس ۳۴ سال خدمات بی شائبه ی جنابعالی در شرکت ملی نفت ایران به نشانه ی قدردانی از  تخصص و مهارت و کار پرتنش و ۲۴ ساعته در  دکلهای حفاری و گذران بیش از نیمی از عمرتان در کانکس های غیر مجهز و به دور از خانه و خانواده در سالهایی که حتی امکان ارتباط تلفنی از کوه و بیابان با همسر و فرزندانتان نداشته اید این لوح تقدیر به شما اهدا می گردد. هیچ تقدیری نمیتواند چهار سال دوری شما از خانواده ای که زیر بمباران- تنشهای زمان جنگ و تهدیدهای گاه و بیگاه دشمن تمام ترسهای دنیا را بدون مرد خانواده شان تحمل کردند جبران کند اما به پاس تمام سالهایی که گرمای بی امان تابستانهای طاقت فرسای اهواز - حومه و بیابانهای جنوبی کشور را در بدترین شرایط رفاهی تحمل کرده و  با بدترین - بد مزه ترین و سنگین ترین آب شرب تشنگی جهنم ۳۴ مرداد متوالی را بر خود هموار داشته اید  این شرکت شما را به برنامه ی آیین بزرگداشت بازنشستگان شرکت نفت مناطق نفت خیز جنوب دعوت می کند.

به عنوان قدردانی از خانواده شما که به دلیل کار اقماری حضرتعالی در این شرکت ملی شده ی فخیمه نیمی از شبهای عمر خود را بدون مرد خانه به صبح رسانده اند و بزرگوارانه نبود شما را در نیمی از زندگی مشترک و یا نیمی از کودکی و نوجوانی و جوانی خود تحمل کرده اند - سه عدد فیش شام مفصل در باشگاه نفت اهواز واقع در شهرک نفت اعطا می گردد.

نا گفته پیداست به دلیل همکاری روابط عمومی این شرکت و  آگاهی همکاران از اینکه امکان قدم رنجه کردن نوه ها یا فرزندان شما به این مراسم وجود دارد در ابتدای مراسم یک بسته حاوی رانی- کیک شکلاتی - موز و یک بسته دستمال کاغذی به شما ارزانی خواهد شد که در مراسم تحمل صدای وحشت آور دکتر محمد اصفهانی تناول نمایند.  یادآور می شود در صورت امکان بسته ی حقیر حاوی کارت هدیه ی اعتباری که به شما امکان خرید حداقل جنس از کوچکترین مغازه ها خواهد بود هر چه سریعتر از دید دیگران مخفی کنید که باعث سرشکستگی این شرکت که سی و چهار سال امکان کار کردن شما با چیزی در حدود ده برابر حقوق فعلی در هر شرکت خارجی یا نیمه دولتی از شما گرفت - نگردد.

 لازم به ذکر است به علت نبود وقت جهت انجام ویرایش و بازبینی این متن به دلیل مشغله ی زیاد کارمندان ذیربط روابط عمومی این شرکت از شما عذرخواهی نخواهد شد.

با احترام روابط عمومی شرکت ملی نفت مناطق نفتخیز جنوب

پ ن: به پاس سی و چهار سال تلاش برای معاش حلال- نگفتن مجیز این و آن- دم نزدن از محرومیت از تمام مواهبی که آب قابل شرب و هوای قابل تنفس و محل زندگی در خور کمترین شان بود - بزرگمنشی و رضایتمندی تان از خدا و بندگانش- چه کسانی که مدیونت نیستند از جمله من که تمام اینها برایم همیشه سخت بوده و هست.  پدر مهربانم بازنشستگی معصومانه تان مبارک.

چقدر جای همه خالیست

وقتی همه رفته اند

و تو

تازه برگشته ای

 *************************************************

این روزها که هیچ چیز مزه ی خودش را نمی دهد

مزمزه کردن  مهربانی نهفته در ایمیل  پدر غنیمتی است.

sale no ra be nore didganam va ghovate va etkae zendeganiman
bahareh,nahied,abozar,davood,kamran,khodayar,zahra,kamyar,kaihan,sara.tabric
va shad bash migoiem va arezoye tofighe roz afzon baraye shoma az
khodavand bozorg darim.

-- mama ,baba
Your Sincerely

قسمتی از رمان  منتشر نشده ی" آنها نیمه شب در بهشت فریاد می کشند":

به پدربزرگهایم، پدر، همسر،برادر و عموهایم: شرکتی ها...

تا مدتها فواد همه جا را گشت. بین ما که نبود یا اگر بود، آفتابی نشده بود. از محله ی قدیمی شان شروع کرده بود: باغ شیخ. اطراف خانه ی بازسازی شده ی پدربزرگش که حالا شده بود، مغازه ی فروش دستگاههای تصفیه ی آب. می شد همان اطراف هم مدرسه ای های قدیمش را پیدا کرده باشد و روزها را دم مغازه های خرت و پرت فروشی و کله پزی و لبنیاتی هایشان دستمال به دست بایستند، با چشمهای ریز شده و موهای کدر شده، بادبادکهای ناآرام به دام افتاده لابه لای انبوه سیمهای برق را نگاه کنند.

بعد هم محله ی کارون. خانه های دو اتاقه ی کارگری ردیف شده که روی هر ردیف شماره ی کوچه را با رنگ قرمز نوشته اند: لین هفت. هنوز خیلی همکارهای قدیمی اش آنجا هستند. می شد سری به برو بچه هایی زد که با هم استخدام شده بودند و در مجلس عروسی همدیگر با نی همبون و تنبک رقصیده بودند. با پیراهنهای یقه خرگوشی نارنجی و...

صفحه ی کهنه ی یادداشتهای من

گفت دوشنبه روز میلاد منه

مادرم گفت: نه چارشنبه ست!

به شعر هیچ کسی هم کار ندارم اما چشمم هنوزم تو نخ ابره که بارون بزنه...آخ اگه بارون بزنه...

نهنگ نمی شوند

شاید کمی بزرگتر از یک زیردریایی کوچک

آنقدر که بشود زیر آب رفت و زیر آب اسبهای دریایی را زد

و به عروس دریایی تنهایی هجوم برد 

 که تک و تنها

به زیارت گنجِ کشتی های شکسته رفته است

 بنابر  اخلاق حرفه ای: بی خیال

قناری های پر بسته بخیلند

می خواهند پر به تن هیچ پرنده ای نباشد

اصلا به اردکها فکر نمی کنند

که حتی

لاکپشتها را هم به آسمان می برند

مادر سردرد دارد.  رودخانه پل دارد. آنها زیر پل یک چادر دارند. آنها در چادر زندگی می کنند.من با مادر و برادرم به چادر آنها رفتیم. مادر با سردرد برای آنها نان گرم خرید.  آنها خانه ندارند.  زیر پل هوا سرد است. زمین سرد است. دیشب باران آمد. مادر برای آنها  چایی و قند و برنج برد. آنها امشب غذا دارند. اما مادر امشب سردرد دارد.

                                                                       بیست صد آفرین پسرم

اینجا اهواز است. اینجا هم داستان فراوان ریخته است. فقط کافی است یک بیل برداری.

اما هنوز  مهرم به دلت هست

 میدانم پس گرفتنی هم نیست

پسرتان که بدنیا بیاید

جان من هم آزاد می شود

                                 قربانت سارا

ادامه ی مطلب را در اینجا بخوانید.

هیچی... همینطوری.

می زند زیر گریه و بریده بریده میگوید: هر شب خواب مامان و مسعود ر و می بینم . دیشبم بابا. چرا زنگ نمی زنن؟ اتفاقی افتاده؟

گوشی را دست به دست میکنم و میگویم: نه. چه اتفاقی؟

ـ تو رو خدا بابا حالش خوبه؟

با خنده می گویم: معلومه که خوبه دیوونه. ماموریته. نمیساعت پیش زنگ زد. حال تو رو هم پرسید. گفت بهت بگم برای عید که میای ایران مرخصی میگیره.

خداحافظی که میکنیم با نوار مشکی گوشه ی قاب عکس پدر بازی میکنم فقط برای اینکه زیر نگاه مادر و مسعود که از دو قاب دیگر به من زل زده ا ند احساس ناراحتی نکنم.

قورباغه ام روی خط قرمز نشسته

 دفتر پاره ام گوشه ی انبار 

معلم عزیزم، خدایت بیامرزد اما

بیست و پنج سال قورباغه های اشتباهی

 در جوبهای محله مان پرسه زدند.

پ ن: عمه ی بزرگم همیشه میگوید: گنجشک را بردند باغ بهشت. گفت: وطن وطن وطن وطن.

مچاله و نمدار

افتاده به گوشه ای.

روزنامه ی بیست و هشتم اسفند!!

میخواست صدای پاکی ندهد

بوسه ات بر پیکر شیشه ها!

آخرین پنج شنبه ی امسال هم اگر فراموش نکنم حلوا درست میکنم. حلوای علفه. به رسم خیلی از اقوام ایرانی از جمله بختیاری ها. نان تیری که بلد نیستم بپزم. فقط حلوا درست میکنم و از ناچاری لای نان تافتون. الباقی فرق نمیکند با آن وقتها. چهارشنبه ی آخر سال، خرمای هسته و کلوزه گرفته را در شیر خیس میکردیم.آفتاب نزده پوسته های براق خرما را جدا میکردیم و خرما و شیر را چنگ میزدیم. یک خمیر نرم قهوه ای. بعد آرد گندم که در روغن حیوانی  سرخ میشد، خمیر شیر و خرما را میریختیم توی دیگ و حالا هم نزن پس کی بزن. خوب که سرخ میشد، نصیب هر قرص داغ نان، یک کفگیر بزرگ، حلوای علفه بود که عطر روغنش همسایه ها را مست میکرد. امسال هم توی غربت حلوا درست میکنم. توی شهری که کسی رسم ندارد حلوای علفه بپزد. اینجا بوی روغن حیوانی که می آید، خیلی ها جلوی دماغشان را میگیرند و میگویند پیف. اما من درست میکنم. دلم میخواهد باز هم فکر کنم، درگذشتگان منتظر رسیدن حلوای آخرین پنج شنبه ی سال هستند. حلوا را که قسمت میکنم، از بالای ابرها داد میزنند: بچه ها حلوا رسید. هل ندیدین بابا... به همه میرسه.

پدر بزرگها و مادربزرگهایم دوباره مثل قدیمها، آنوقت که همسایه بودند، آن بالا دور هم نشسته اند و مرا نگاه میکنند که نانهای حلوایی را تا میزنم. پدر بزرگها به هم نگاه میکنند و لبخند می زنند و مادر بزرگها  سر تکان می دهند یعنی: خوب، خیلی هم بد نشده. بچه های این دوره که بلد نیستند حلوا بپزند. اما خب باز هم این یکی..

آره... امسال باز هم حلوا درست میکنم. حلوای علفه. پسرم باید یاد بگیرد.

۱۷ سالم بود. همه چیز فرق میکرد. نگاهها، شبها، بهار ها.

حالا ۱۷ سالم نیست. همه چیز فرق میکند. نگاهها، شبها و...

بهار ها هم فرق میکنند...

در میان ازدحام و همهمه

آمدی و چشم من تو را شناخت

رفتی از میان جمعیت ولی دلم

با نگاه گرم تو چه ها که باخت

نیمه های یک شب بهار بود

گویی آسمان ستاره بار بود

روی تو در آن میان چنان که ماه

از دلم مپرس زانکه زار زار زار بود

بقیه ش دیگه یادم نیست....................

                                            من گاز میگیرم!

بابا ملت سردشونه ...

حالا سالها از آنوقت میگذرد. از آن موقع تا به حال کتابهای حدیث و روایت زیادی را ورق زده و هنوز دیالوگهای صحنه به صحنه ی سریال را بخاطر دارد که در جشنهای صدا و سیما و مجالسی که هوادارانش حضور دارند تکرار کند. از سر صحنه ی سریال به این طرف که مجبور بود هر شب جلوی دوربین نماز شب بخواند تا بحال هنوز نماز شبش ترک نشده و لزوم اجرای این آیین الهی را به آحاد ملت توصیه میکند. چند ردیف کتابی که گفته بود در مورد عرفان لازم دارد را یک دور خوانده و جزوه برداری کرده و هنوز وقتی ریشش را به شیوه ی همان صحابه علیه السلام نوازش میکند گزیده ای از همان اوراد و اذکار را زمزمه میکند. صورتش نورانی شده و در وجنات و سکناتش حب خدا و رسولش موج میزند. مردم داری و مردم دوستی اش ورد زبانهاست و طمانینه و طنین گفتارش باعث شد برای اجرای یک برنامه ی تلوزیونی مناسب به نظر بیاید. الان هنرپیشه ها ، نویسنده ها و صاحبنظرانی که مهمان برنامه شان هستند، استاد صدایش میکنند و در پایان گفته هایشان خطاب به او که از نیکان روزگار هستند التماس دعا میگویند. هنوز که هنوزه برای تازه کارها تعریف میکند که هنگام بازی در سریال چه حال و هوای روحانیی را تجربه کرده و اصلا همه ی کارها از بازی و تصویر برداری و الباقی کارها چه قدر با کمک نیروهای متافیزیکی( این کلمه را هم از مهمان یکی از برنامه ها یادگرفته) پیش میرفت. ولی هیچوقت درمورد اینکه بازی در این نقش تا چه میزان در سیر و سلوک مادی و معنوی او نقش داشته حرفی نمیزند. نقش بعدی اش نقش یک روح پاک است با لباس و ریش سفید. بعدها در صحرای قیامت راه خواهد رفت و در حال و هوای روح فیلم کذایی ارواح دیگر را به راه راست فرا خواهد خواند.

کلا فکر نکنم به قیافه م بخوره که امروز به اندازه ی دویست نفر آدم عاقل و بالغ سالاد درست کرده باشم. .

در همین زمینه کامیار به روز است.

خانم بزی روی زمین وا رفت. انگار با خودش حرف بزند توی گوش حبه زمزمه کرد: «بذار این آخرین باری باشه که مزه ی درد و ترس رو می چشن. کوچولوهای بیچاره م.»